Το τέλος του ταξιδιού ή η αρχή; #hub3001

72.jpg

Photo via: http://www.mgamuseum.gr/paintinginfo.php?PaintingID=231&Title=%C7%20%C1%EA%F1%FC%F0%EF%EB%E7%20%E1%F0%FC%20%F4%E7%ED%20%D0%ED%FD%EA%E1%20.%20%CC%C1%CB%C5%C1%D3%20%CA%D9%CD%D3%D4%C1%CD%D4%C9%CD%CF%D3

Τελευταίο μας μάθημα κι ένα ακόμα ταξίδι τελειώνει και μάλιστα με τον πιο όμορφο τρόπο, με θέα την Ακρόπολη και την Αθήνα, το σούρουπο. Δροσερό αεράκι, γαλανός απογευματινός ουρανός,  φωνές ανάμεικτες και μια αίσθηση πληρότητας και γαλήνης που μόνο  μια τέτοια θέα μπορεί να προσφέρει…

Όσο ψάχνουμε τον ήρωα μας και γράφουμε τις απαντήσεις του στο χαρτί, χαζεύω τη θέα σαν υπνωτισμένη και δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ… Μου έρχεται στο μυαλό μια φράση του Όσκαρ Ουάιλντ: “Η εκπαίδευση είναι θαυμάσιο πράγμα αλλά τίποτα απ’ όσα αξίζει να μάθουμε δε μπορεί να διδαχθεί”.

Θέλω να γράψω κάτι, αλλά όχι τις απαντήσεις του ήρωα μου. Θέλω να γράψω τις σκέψεις μου για το μάθημα. Για το ότι ξεκίνησε αδιάφορα και σιγά σιγά τρύπωσε στο μυαλό μου…Για το πώς ξεκίνησα να γράφω τους αναστοχασμούς μου σαν αγγαρεία και κατέληξα να τους αγαπώ και να τους καμαρώνω… Για το αίσθημα μεγαλείου που ένιωσα όταν ολοκλήρωσα, προς έκπληξη όλων των  φίλων μου  και κυρίως  προς έκπληξη δική μου, το artifact του μαθήματος και αποφάσισα να φτιάξω άλλο ένα για μένα!  Για το ότι για πρώτη φορά, από το δημοτικό ίσως, μου ζητήθηκε να εκφραστώ ελεύθερα και αυθόρμητα, να πω τη γνώμη μου και να δημιουργήσω κάτι δικό μου…

Πότε άραγε έγιναν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μας αυθεντίες και σταμάτησαν να ρωτάνε τη  γνώμη των μαθητών τους; Πότε άρχισαν να μας διδάσκουν τι να σκεφτόμαστε και όχι το πώς να σκεφτόμαστε; Πότε ήταν που άρχισαν να πιστεύουν πως η γνώση κατακτάται με τις διαλέξεις και όχι με την αναζήτηση, το βίωμα, τον προβληματισμό; Και ποτέ ήταν που εμείς, μαθητές και φοιτητές, τα αποδεχτήκαμε όλα αυτά;

 

ππ

Photo via : https://gr.pinterest.com/pin/279786195581090028/

Ίσως να ήταν πάντα έτσι… Και ίσως αυτή να είναι και η πρόκληση της κάθε γενιάς που μέχρι τώρα αποτυγχάνει οικτρά· να φτιάξουμε δηλαδή μια εκπαίδευση που καθοδηγεί και δεν καταπιέζει, που εμπνέει και δε γίνεται φόρτωμα στο μαθητή…

Ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση ήταν πιστεύω και το μάθημα αυτό που παρακολουθήσαμε ή καλύτερα στο οποίο συμμετείχαμε. Το τελευταίο μου μάθημα πριν αποφοιτήσω από αυτή τη Σχολή και το πιο διαφορετικό που παρακολούθησα ως τώρα. Έμαθα βιώνοντας, συζητώντας, δημιουργώντας και πέρασα καλά! Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω από  ένα μάθημα…

Θα ήθελα να κλείσω αυτόν τον τελευταίο αναστοχασμό μου με μια ευχή… για αλλαγή! Μια ευχή ώστε η δική μας γενιά να τα καταφέρει εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενες και να παραδώσει στις επόμενες μια διαφορετική εκπαίδευση, ώστε να μη νιώσουν την απογοήτευση που νιώσαμε εμείς από το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Όταν οι μαθητές αγαπήσουν το σχολείο τους και τα άδεια αμφιθέατρα γεμίσουν με φοιτητές, τότε….θα έχουμε σώσει τον κόσμο! Και γιατί να μην μπορεί να ξεκινήσει αυτή η αλλαγή ένα απόγευμα Τετάρτης, σε μια μικρή αίθουσα του Παντείου, με  ένα καθηγητή και τους φοιτητές του που… αναστοχάζονται;

με παιδακια για εκπαιδευση

Photo via: http://logotexnikoperiboli.blogspot.gr/2015/07/blog-post_84.html

 

Καλή εξεταστική σε όλους και καλό καλοκαίρι!

P1010418.JPG

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s